Er vafningurinn að vefja upp á sig?

Vafningurinn vefur upp á sig, og það sem menn hafa kallað orrustuna um Ísland heldur áfram. Orrusta sem snýst um hvort allt skuli vera við það sama hér á landi í kjölfar hrunsins, eða hvort þeim lærdómi sem við öðluðumst í kjölfarið skuli leyft að komast að og vera grunnurinn að breyttu þjóðfélagi.

Enn á ný virðumst við falla í sömu gryfju og fyrr, við látum sem við ekki sjáum, og flestir virðast sammála um að nú sé tíminn til að halda svo fast fyrir augum sem mögulegt, og helst ekki heyra sjá, né hugsa nokkuð um það sem við virðist blasa. Og láta vafninginn halda áfram að vinda upp á sig. Því það mál sem nú virðist krauma undir yfirborðinu er málefni þeirra sem hér réðu öllu áður, og við hin sem ekki tilheyrum elítunni sem hruninu olli skiljum ekki hvernig skilja ber orð formanns Sjálfstæðisflokksins rétt, þegar rætt er um aðkomu þess manns að svonefndu Sjóvámáli. Hér var bara verið að endurfjármagna skuldir þeirra Vernersbræðra og Engeyinga.

Fyrir honum sem og öðrum virðist það litlu máli skipta hvernig það var gert, eða með hvaða peningum. Fyrst tæmdu þessir kumpánar bótasjóð Sjóvár í tilraun til að bjarga sjálfum sér, og þykjast svo ofan í kaupið ekki kannast við eitt eða neitt. Einbjörn bendir á Tvíbjörn , sem sennilega endar með því að bent verði á þvottakonuna á fyrstu hæð sem líklegastan sökudólg fyrir því að bótasjóðurinn var að lokum næstum tæmdur. Enda hún sennilega með lægstu launin miðað við ábyrgð.

Maður veltir nú fyrir sér í hvað þeir milljarðar sem fyrirhafnarlaust var hægt að veita úr ríkissjóð til bjargar þeim Engeyingum og Vernersbræðrum hefðu getað nýst í. Er þetta ekki nánast tveggja ára sparnaður heilbrigðiskerfisins sem nú er verið að skera niður að beini. Getur það virkilega verið að þessir kumpánar sem þarna hafi komið að hefi  ekkert velt fyrir hverjar afleiðingar öll sú gegndarlausa lántaka og ábyrgðir sem þeir stóðu fyrir gæti haft? Ekki er það að marka miðað við svörin sem þeir hafa veitt, og sem jafnframt hafa vakið upp spurningar um hvort þetta séu svo mennirnir sem best eru hæfir til að vera í forsvari fyrir einum stærsta stjónmálaflokki landsins nú þegar byggja þarf upp ný gildi. Flestir myndu að ég held segja nei.

Við fáum sennilega á næstu dögum að sjá hvert framhaldið verður, hvort mál þetta verði þaggað niður sökum þess að þarna er ætt framvarðarsveitar Sjáfstæðisflokksins komin að því er virðist í vond mál, eða hvort fjölmiðlarnir hafi nú þann dug sem þeir höfðu ekki fyrr til að kafa ofan í mál sem virðist borðleggjandi.

 

 

 

Og nú verða til peningar fyrir matnum (í smátíma, að minnsta kosti)

 

Það skilur greinilega vel á milli þeirra sem átta sig á eðli viðskipta og okkar hinna sem ekki eru jafnvel gefin hvað þann hlut varðar. Eftir svonefndan algeran „viðsnúning" í fjármálum Reykjanesbæjar og stórkostlega eignaukningu, samhliða gríðarlegum niðurskurði , og þjónustuskerðingu ( sem að vísu enginn skilur í ljósi „viðsnúningsins") virðist nú vera komið að næstu fléttu sem ætlað er létta róður bæjarins, tímabundið að minnsta kosti.

Nú á að selja hlut af „eignaraukningunni", hlutann í HS Veitum sem meirihlutinn hefur hingað til talið hafa verið burðarásinn í gömlu Hitaveitu Suðurnesja. Húsin hafa verið seld. Mjólkurkúin hefur verið seld, svo nú er tímabært að selja rörin líka og koma fráveitunni í hendur kaupandans einnig. Þá er að minnsta kosti til peningur fyrir mat í einhvern tíma. Og þá er það spurningin getur bóndinn búið áfram á bænum?

Nú virðist  hreint ekki ljóst hvað fyrir mönnum vakir með þessari aðgerð, en þó virðist það greinilegt að nauðsynlegt er að selja hluta eignanna  til að rétta af stöðu bæjarins og  því meira því betra. Og miðað við stöðuna verður það þrátt fyrir allt að teljast skynsamlegt.  Sú hugmyndfræði sem fylgt hefur verið í rekstri bæjarins hefur nú beðið endanlegt skipsbrot, og nauðsynlegt að færa svo mikið sem mögulegt er af skuldbindingum bæjarins út úr bókum hans, því nú virðist  geta bæjarsjóðs til nauðsynlegra framkvæmda að þrotum komin.

Undanfarin 8 ár hefur sá meirihluti sem hér hefur ráðið, verið duglegur að fegra bæinn, og kappkostað allt það sem augað sér, líti í það minnsta vel út. Og það gerir það.  En minna hefur  því verið sinnt sem máli skiptir;  að byggja hér upp samfélag til framtíðar.  Samfélag sem tilbúið er til að taka á ýmsum þeim verkefnum sem að bæjarfélagi snúa og að grunnstoðirnar séu í lagi.  Það eru þær ekki og því er nú nauðsynlegt að selja,  en sem betur fer eru það nú eignir sem að mestur hluti bæjarbúa vildi aldrei eignast eða höfðu nokkuð við að gera.  Veitukerfi  annarra sveitarfélaga.  Vonandi að þau vilji nú kaupa þann hlut sem þeir seldu fyrr á genginu 6, tilbaka á genginu 10, sem er það virði sem Reykjanesbær  greiddi fyrir hlut sinn í viðskiptunum við Geysir Green.

Í mörg ár, og allan valdatíma núverandi meirihluta hefur legið fyrir að komið væri að endurnýjun á stórum hluta fráveitukerfis í Keflavík, sem komin er til ára sinna.  Í hugmyndum sínum hvað það varðar,  að HS Veitur taki jafnframt yfir rekstur fráveitukerfanna , er í raun verið að stíga skref sem mjög minnir á stofnun  Fasteignar á sínum tíma.  Að þær framkvæmdir sem nú reynist nauðsynlegt að ráðast í, meðal annars í Keflavík, en bæjarsjóður hefur ekki efni á sökum skuldastöðu, færist yfir í félag sem ekki hefur bein áhrif á skuldastöðu  bæjarsjóðs.  En skuldbindingin verður þó til staðar.  Og í stað þess að eiga kerfið ,  munum við í framtíðinni leigja kerfið af HS Veitum.  HS Veitur kaupi frárennsliskerfið og bærinn leigi það.

Auðvitað losnar peningur tímabundið sem nýta mætti til að mynda í að reisa  styttu af þeim framsýnu mönnum sem þessu hafa komið til leiðar, en reikna má þó með að HS Veitur ættu erfitt að standa undir slíkri skuldbindingu, í ljósi þeirra skuldbindinga sem fyrirtækið hefur þegar  gengist undir eftir uppskiptinguna á HS Orku.  Þar eru líka skuldir sem þarf að borga að lokum.

 

 

Báðir kostir slæmir.

 

Forseti Íslands er í þröngri stöðu, og kostirnir aðeins tveir. Báðir slæmir. Annars vegar að staðfesta þau lög sem honum hafa verið send frá Alþingi, sem leyst geta Icesave málið, eða neita þeim undirskrift og setja málið í þjóðaratkvæðagreiðslu og láta þjóðina segja hvað gera skal.

Áskorun sú sem 60.000 manns hafa undirskrifað segir ekkert til um lausnir, eða hvernig skuli með málið farið hafni forsetinn lögunum, sú áskorun byggir á tilfinningalegum gildum og þeirri staðreynd að flest getum við tekið undir það sem þar stendur. Við viljum ekki greiða skuldir þeirra óreiðumanna sem sem fengu bankanna í kjölfar einkavinavæðingar Sjálfstæðimanna og Framsóknarmanna. Það held ég að allir geta verið sammála um .  En við eigum ekkert val, allavega hafa forsvarsmenn Indefence ekki útskýrt það fyrir okkur.

Nú hefur verið reynt á annað ár að ná samkomulagi um lausn þessa máls, þar hafa báðir aðilar komið að.  Þeir sem reitt hafa fram féð og lánað innstæðusjóðnum fyrir greiðslunni, og fulltrúar íslenskra stjórnvalda sem ábyrg eru fyrir innistæðusjóðnum.  Það samkomulag sem fulltrúar Indefence vilja nú að forsetinn neiti að staðfesta , að flestra mati nokkuð sanngjarnt  miðað við aðdraganda málsins og forsendurnar sem að baki liggja.

Forsetinn hefur nú lagst undir feld og íhugar afstöðu sína og hugsanlegar afleiðingar hvort heldur niðurstaðan verður.

Neiti hann að staðfesta lögin virðist sjálfgefið að um leið þurfi að boða til nýrra kosninga til að gefa umboð þjóðarinnar á nýjan leik. Því með að neita lögunum staðfestingu hverfur líka það umboð sem þjóðin hafði áður gefið núverandi stjórn til að starfa. Er það virkilega það sem við þurfum núna, þegar lausnin liggur fyrir og þjóðin er komin í stöðu til að hefja endurreisnina?

Ljóst er að hver svo sem úrslit slíkra kosninga verða, mun Icesave málið áfram verða til staðar,og sú stjórn sem þá tekur við þarf einnig að semja um það. Hjá því verður ekki komist og það viðurkenna jafnvel formenn þeirra flokka sem að baki Indefence hópnum standa, en vilja ekki viðkannast.  Að ætla að ganga núna til kosninga með bæði Icesave og rannsóknarskýrsluna hangandi yfir okkur tel ég vera  misráðið og eingöngu til þess fallið að seinka endurreisninni og til þess fallið að sundra þjóðinni um ókomna tíð. Það hljómar ekki  vel í mínum huga.

Voru leynigögnin leynigögn?

 

Maður veltir því nú fyrir sér hvort meint leynigögn sem stjórnarandstæðingar hafa haldið á lofti nú verið svo mikil leynigögn eftir allt saman. Ekki var það nú að heyra í ræðum stjórnarandstæðinga sem sterk tengsl hafa inn á þessa lögfræðistofu í gær. Þeir vissu að von var á „leynigögnum" þá seinnipartinn sem að því er manni skildist myndu setja málið allt í uppnám á nýjan leik. Hvernig vissu þeir nú það?

Það sem vekur hjá manni spurningar, er að hvaða ástæðum og hversu traustvekjandi það nú er að lögmannsstofa sem vill láta taka sig alvarlega, og semur áltistsgerð til þess ætlaða velur eftir skil þeirrar áleitsgerðar að skila inn viðbótargögnum þar sem þeir tilkynna að væntanleg séu gögn sem geri  fyrri álitsgerð þeirra alveg marklausa. Og vert sé að bíða eftir þeim gögnum, áður en ákvörðun er tekin. Og helst fram á síðustu stundu. Nógan höfðu þeir tímann til að skila álitinu, og gögnin höfðu skv því sem fram kom í gær legið fyrir fá því í vor.

Annað sem einnig vekur athygli í þessu máli er að frá 22. des og fram á daginn í gær var að sögn formanns fjárlaganefndar ekki hægt að ná í þá aðila á lögmannstofunni sem málið höfðu með að gera.  Virkar ekki alveg í mínum huga. En samt vissu stjórnarandstæðingar bæði í gær og fyrradag að væntanleg væru leynigögn sem ríkistjórnin átti að hafa haldið frá þeim. Virkar eins og norskt samsæri í mínum huga.

Svo virðist sem allir sem tjáð hafa sig um málið að í þeim skjalabunka sem sendur hafi verið hafi ekki verið neitt nýtt að finna, nema í útskýringum lögmannsstofunnar sem nú segir að formaður samningarnefndarinnar hafi beðið stofu sem var að vinna fyrir ríkisstjórn Íslands að álitsgerð eða kynningu , að halda eftir gögnum svo fulltrúi stjórnarinnar gæti ekki séð hvað hér væri á ferðinni. Sé það raunin að svo hafi verið gert segir það væntanlega meira um fagmennsku lögfræðistofunnar en flest annað. Og þá væntanlega enn skiljanlegra hversvegna þeir hafa viljað halda því sem þeir hafa sent frá leyndu.

Nei því miður virkar það ekki trúverðugt lengur sem fá þessari stofu kemur, og engin ástæða til að athuga þau gögn sem þeir leggja á borðið. Því þau geta vart talist trúverðug miðað við það sem á undan er gengið.

Haldið til hafnar.

 

Nú er árið senn á enda, og tími kominn til að binda enda á þau mál sem út af standa.  Og þau eru nokkur, en eitt sem fylgt hefur okkur eins og skugginn allt þetta ár er Icesave.  Mál sem í raun hefði átt  fyrir löngu að vera búið að klára, en Hrunaflokkarnir haldið í því lífinu með ótrúlegum málatilbúnaði og flækjum.  Hafa látið sem svo að hér væri um einn aðila að semja við sjálfan sig, og niðurstaðan gæti orðið í anda þess.  Að gengið yrði að öllum skilmálum Íslendinga.  Við því var aldrei að búast.

Hrunaflokkarnir hafa beitt mörgum aðferðum til þess að halda þessu máli gangandi eins lengi og möguleiki hefur verið á.  Sumum meira að segja svo frumlegum að fáir hefðu getað vænst úr þeirri átt.  Norgesför þeirra  Framsóknarmanna var gott dæmi um það.  Þar átti norskur framsóknarþingmaður skyndilega að hafa fengið svo mikil völd að hann gæti einn manna úthlutað úr olíusjóðum norðmanna  ótöldum hundruðum milljarða  til ráðstöfunnar fyrir íslendinga.  Þannig var það náttúrurlega ekki. Og gat aldrei orðið.

Það virðist ljóst hvernig sem á málið er litið og í hvaða álit sem í er rýnt, að sú leið sem Hrunaflokkarnir vilja fara virðist í meira lagi hæpin og óörugg.  Að eitthvað betra fáist fyrir dómstólum.  Öll þau álit sem um það hafa verið gefin virðast því miður gefa fyrirheit um hið gagnstæða.  Að byrðin verði bara þyngri og erfiðari, og þjóðin verði að borga meira en ef fylgt verði þeim samningum sem gerðir hafa verið.  Jafnvel þó slæmir séu.

Það er áhættusækni  hluta þjóðarinnar undir formerkjum einkavinavæðingar og græðgi sem hefur komið okkur í þá stöðu sem við erum í nú. Og það er á ábyrgð Hrunaflokkanna Sjálfstæðis og Framsóknar að nauðsynlegt hefur verið að ganga til samninga um hvernig  greiða á þá skuld sem eftir stendur.  En hana verðum við að greiða ef við ætlum okkur að komast áfram og endurreisa það sem þessir flokkar rústuðu.  En Icesave er bara lítill hluti þeirrar rústar.

Eftir standa aðrar skuldir  sem í raun eru siðferðislega miklu verri, og nægir þar að nefna Ástarbréfaskuld fyrrverandi seðlabankastjóra, sem sökum kunnáttuleysis taldi það vera leiðina til að gera góð viðskipti.  Það er sú skuld sem fyrst og fremst íþyngir okkur nú ásamt þeim jöklabréfum, sem frómur sjálfstæðismaður varaði við á sínum tíma.  En var kæfður þar sem hann talaði ekki í anda þeirrar forystu sem þá var.  Hér var allt gott á efsta dekki , þó allt væri hriplekt í vélarúminu.

Er ekki kominn tími til að þétta lekann, og að áhöfn skipsins sameinist nú í því að bjarga því sem bjargað verður sameiginlega. Við vitum öll um lekann, og vitum líka að verði hann ekki stoppaður mun skipið sökkva að lokum. Er ekki freistandi að ná til hafnar og laga þar það sem gekk úr lagi við strand frjálshyggjunnar og einkavinavæðingarinnar og taumlausrar græðgi.

 

Er þetta ekki orðið nóg?

 

Eitthvað virðist jólakveðja Steingríms J Sigfússonar hafa hitt einhverja þá fyrir er meyrir eru og vita upp sig sökina. Samviska sumra þeirra virðist ekki eins hrein og þeir hafa viljað láta. En í stað þess að leggjast í sjálfskoðun, og sjá hvort ekki er einhverju hægt að breyta, ráðast þeir á sendiboðann sem raskað hefur ró þeirra yfir jólin.

Maður veltir því fyrir sér hvað það er í orðum Steingríms sem fer svona illa í þá er vansvefta hafa verið, hvort það séu þau orð hans að svo virðist sem búskussar hafi hér stjórnað ferð, og efnahagur þjóðarinnar hrunið þess vegna. Ekki verður betur séð að sú samlíking Steingríms sé bæði sönn og rétt, þó sár sé fyrir suma.

Það sem þó er verst í þessu og rennur upp fyrir manni þessa dagana, að þeir sem illa fóru með bújörð sína og fénað og reknir voru í endurmenntun þess vegna, flykkjast eru ennþá á jörðunum og þykjast geta leiðbeint þeim sem falið var að reisa búin  við að nýju.  Og það því miður án er virðist að hafa sótt tíma eða lært nokkuð af því sem á undan er gengið, né heldur beðist afsökunar á gjörðum sínum fyrr.

Ég held að enginn hugsi dæmið sem svo, að flokkar þeir sem hruninu ollu sú nú útskúfaðir frá stjórn landsins um aldur og ævi , svo er ekki . En það verður þó að segjast að meðan þeir halda sig við sama heygarðshornið og láta sem svo að sú stefna sem þeir standa fyrir og á stóran hlut í hvernig komið, sé jafnframt sú vænlegasta til að koma okkur út úr vandamálinu, þá geta þeir ekki vænst þess að á þá verði hlustað.  Það getur varla talist skynsamlegt í ljósi stöðunnar.

Það væri  nú óskandi að þeir hefðu séð villu síns vegar, áttað sig á stöðunni og færu brátt að verða tilbúnir til að takast á við vandamálin sem við blasa sökum  stefnu sinnar fyrrum. Að þeir myndu hætta þeim loftkastalabyggingingum og hugarórum sem þeir hafa verið svo uppteknir af undanfarið. Og sameinast með þeim er treyst hefur verið til að endurrreisa búíð í þem lausnum sem virðast blasa við.  

Hanga ekki í ímynduðum og langsóttum lausnum þess er helst ekki vill leysa málið, heldur gerra nákvæmlega það sama og Steingrímur J Sigfússon og raunar stjórnin öll hafa þurft að láta sig hafa. Álit þeirrar lögmannstofu sem  stjórnarandstæðingarnir  hafa talið afsanna allt það sem stjórnin hefur sagt um málið virðiðst því miður staðfesta það sem stjórnin hefur nú í marga mánuði verið að reyna að koma þeim í skilning um.  Málstaðurinn er ekki svo sterkur að hættandi sé á að fár þá þá leið er búskussarnir vilja fara. Er ekki nú komin tími til að viðurkenna sárar staðreyndir, og vinna að lausnum á okkar sameiginlega vanda, þá væri nú kannski margt auðveldara hér, en er nú

 

Varnarræða jólasveinsins

 

Hann er náttúrulega hálfgerður jólasveinn, en af ósvifnara taginu formaður bæjarráðsins hér í Reykjanesbæ í  varnarræðu sinni á vef Víkurfrétta í gær  þegar kemur að málefnalegri umræðu eða röksemdarfærslu, en við því er nú lítið að gera.

Hann skilur ekki að oddviti meirihlutans sé undrandi og sár yfir því að fjárhagsáætlun bæjarins  komi fyrst fram á síðasta fundi bæjarstjórnar, og oddvitinn spyr hvort það geti verið sökum þess að meiri hlutinn forðist umræðu um fjármálstjórn sína.  Það skyldi þó ekki vera?  En þegar kemur að rökemdum formannsins fyrir hversvegna ekki virðist hægt að halda verkáætlun og skiladag sem alltaf hefur verið ljós , staðfestir hann hversu mikill jólasveinn hann er.

Öllum sem litið hafa á dagatal er ljóst að líklegra en ekki er að fyrsta vika hvers mánaðar lendi í byrjun þess mánaðar, og í tilfelli fjárhagsáætlunarinnar skuli  þá haldinn fundur þar sem fyrsta umræða fer fram. Og þá á sú vinna sem að baki liggur henni að vera búin og tilbúin til umræðu. Það var hún ekki og afsökunin hjá formanninum því eingöngu staðfesting á því sem flestir hafa sagt og séð.  Meirihlutinn hefur ekki stjórn á neinu því er lýtur að fjármálum sveitarfélagsins,

En hin afsökunin eða rökemdarfærslan sem hann beitir er þó heldur verri og lýsir vel hvern mann og siðferði  bæjarráðsformaðurinn hefur yfir að búa. Þar grípur hann til dylgjunnar sem síns helsta vopns, og spyr hvort jólaundirbúningurinn fari svo ókaplega í taugarnar á oddvitanum.  Við sem hér búum vitum hinsvegar vel að oddvitinn er mikil jólamaður sem spilar á á jólaböllum og þarf jafnvel ólikt formanninum að leika jólasvein inn á milli. Og sinnir sinni fjölskyldu eins og fjölskylduföður ber.

Það að ekki megi móðgast yfir lélegum vinnubrögðum sökum  þess að komin sé hefð á þau eftir tólf ára valdasetu þess flokks sem formaðurinn fer fyrir, gef ég lítið fyrir, og ætla eins og flestir aðrir nú að fara að njóta þess að jólin eru í nánd og þess friðar sem þau eiga að boða hvar á landi sem er , meira að segja hér í Reykjanesbæ.  Gleðileg jól

Tími til að "bretta upp hendur"

 

Þau eiga sér fá líka foringarnir sem þessa stundina stýra Sjálfstæðisflokknum , og margar perlur sem skýra afstöðu þeirra til lífsins og almennan skilning á stöðunni hrotið af vörum þeirra undanfarna mánuði.

Hver man ekki eftir mómentinu á landsfundi þess flokks þegar vararformaðurinn hvatti flokkinn til þess að „klára nú málið" og áttí þá liklega við að setja skyldi þjóðina endanlega á hausinn. Það hefur þeim ekki tekist alveg , þrátt fyrir góðan vilja. Sem betur fer.

Við sem fylgst höfum með höfum séð að formaðurinn sem hvatningin var send til hefur átt erfitt með að ná áttum og virkað svolítið eins og vindhani í óstöðugum vindi á meðan hann  hefur verið að fóta sig í hinu nýja embætti og reynt að finna út hvert hann vildi fara með flokkinn.

Maðurinn sem áður vildi í ESB, telur nú að það sé útilokað. Maðurinn sem mælti með Icesavesamningum með þyngri  vöxtum og styttri  lánstíma  fyrir rúmlega ári síðan vil nú ekki samþykkja mun betri samning, heldur sýna kjark til að mæta umheiminum öllum sem er ekki sammála okkur um að við berum enga ábyrgð, sem þjóð.

Hann virðist hafa skilið hvatningu varaformanns síns núna í morgun við lokaumræðuna á Alþingi og virðist tilbúinn til að „klára nú málið" með því að „bretta upp hendur".

Það þætti mér galið!

 

Fátt er sárara en að missa atvinnunna, og standa eftir með það óöryggi sem því fylgir.   Fyrir rúmlega 1700 manns á Suðurnesjum er þetta daglegur veruleiki , og hætta á að verði að viðavarandi ástandi verði ekkert að gert .   Og  það virðist ekkert vera of bjart framundan hvað það varðar.

Á undanförnum árum hafa mörg og misskynsamleg atvinnutækifæri verið í  umræðunni, og misjafnt hver staða þeirra er nú. Gagnaver Vern Holding er þó eitt þeirra sem menn hafa verið sammála um að hljóti  uppfylla flest þau skilyrði að geta talist til hinna skynsamlegri, þrátt fyrir hverjir eða hvort einhverjir misjafnir standi þar að baki.

Oft er það þannig að nauðsynlegt reynist að hefja sig upp yfir dægurþrasið og reyna þrátt fyrir allt að sjá skóginn fyrir trjánum, að reyna að finna lausn sem verði til góðs í stað þess að standa í stað og vona að tréð sem fyrir er, falli um sjálft sig.  Þá er gott að hreyfa sig og sjá hvort ekki er einhver leið framhjá.  Leyfa trénu bara að standa og finna leið til að fjarlægja það síðar þegar betra tækifæri er til.

Katrín Júlíusdóttir hefur ekki átt auðvelt hlutskipti á þeim ráðherrrastól sem hún nú situr. Í  flestum þeim málum sem hún hefur þurft á að taka hafa ýmist verið hrunkóngar sem skipulagt hafa hugmyndafræðileg óhæfuverk með eigur samfélagsins, nú eða verið  aðilar að verkefnum sem skynsamleg geta talist.  Þannig er það með með Gagnaver Verne Holding.  Gott verkefni en vitlaus maður sem situr þar á minnihluta, þó það stórum að það gæti skipt máli.

Svo virðist vera að samkomulag hafi orðið um hlutafjáraukningu, og að menn séu sammála að hvað sem líður lögum og reglum um forkaupsrétt slíkra hluta komi að ekki  til greina að hrunkóngurinn sem nú á þar hlut fái að njóta þeirra aukningar, enda vandséð hvaðan hann á að fá fjármagn til þess.   En gott er að hluta þess fjármagns  sem tekið var, skuli nú skilað á ný inn í íslenskt samfélag.

Í mínum huga virðist það vera til lítils að stöðva hvert það verk sem komið er í gang, á þeirri forsendu að misjafnir menn séu meðal hluthafa.  Enda ekki hlutverk stjórnvalda.  Það er dómstólanna og sérstaks  saksóknara að stöðva þá menn er hruninu ollu. Þar verðum við að hafa þolinmæði.  En við megum ekki bara stoppa og bíða eftir þeirri niðurstöðu.

Það virkar fáránlegt  fyrir þau okkar sem  finnum mest fyrir atvinnuleysinu, að við verðum að bíða eftir þeim úrskurði , svo við fáum að njóta þeirra mannréttinda að geta séð okkur farborða sjálf.  Fyrir þeim er vilja stöðva þessa framkvæmd, er gott að vita að stöðvun þessarar framkvæmdar kemur ekki verst niður á hrunkónginum  sem hlut á að máli, heldur fjölda harðduglegs fólks sem  bundið hafði vonir við að nú færi eitthvað að gerast í atvinnumálum hér á Suðurnesjum.  Því það fólk á fullan rétt á að halda áfram með sitt líf eins og þeir sem gala nú hæst um að ekkert skuli frekar gert fyrr en dæmt hefur verið í málefnum hrunkónganna. Það þætti mér galið!

Er Reykjanesbær næstur?

 

Er Reykjanesbær næstur  hugsaði  ég eftir að hafa hlustað á fréttaflutning RÚV af fjárhagsvandræðum Álftanes nú í kvöld. Vandamálin virðast vera nokkurn veginn þau sömu, stjórnlaus vöxtur og byggingargleði án tillits til fjárhagsgetu. Og mun bætast í á næsta ári þegar tekinn verður í notkun stærsti reikningur Fasteignar hingað til. Hljómahöllin og Stapinn.

Það varð ljóst í dag að meirihlutinn er byrjaður að búa sig undir að borga þann reikning, því framundan virðist vera mesti niðurskurður hjá einu bæjarfélagi á Stór-Reykjavíkursvæðinu fyrir utan Álftanes.  ef marka má umræður á bæjarstjórnarfundi nú í dag, þar sem bæjarstjórinn blessaður hafði ekki einu sinni fyrir að mæta á , enda ekki þörf á í ljósi sterks meirihluta.

Framundan er 10% hækkun á á nánast flestumþeim gjöldum er bærinn innheimtir samfara gríðarlegum niðurskurði á öllum sviðum sem að bænum kemur, 14% til að mynda á málum er viðkoma félagsmálageiranum, í  bæjarfélagi þar sem atvinnuleysi er mest á landinu. Þeir kalla þetta hagræðingaraðgerðir, sem fara verði nú í þrátt fyrir nýlega kynntan viðsnúning í fjármálum bæjarins.

Annað hvort voru þær fréttir rangar, nú eða að á þeim tveimur vikum sem liðnar eru hafi orðið enn einn viðsnúningur á fjármálum bæjarins. Held að enginn hér í bænum yrði neitt sérlega hissa enda breytast staðreyndir og fjárhagsstaða bæjarins í augum meirihlutans svipað hratt og veðrið. sem þó hefur verið heldur stöðugra undanfarið. En fjármál bæjarins virðast vera eins eins og fellibylur í viðsnúningum sínum

Það vakti þó athygli flestra er fylgdust  með 1. umræðunni  að fjárhagsáætlun sú sem nú var lögð fram og var nokkuð fyrirséð eins og annað í fjármálum bæjarins kemur fyrst fram á síðasta fundi bæjarstjórnar á árinu , þrátt fyrir að gert sé ráð fyrir að afgreiðsla  fjárhagsáætlunar skuli lokið með tveimur umræðum fyrir áramót.

Það er ekki nóg með að meirihlutinn  nái að reka bæjarfélagið með methalla á árinu, heldur ná þeir líka að fara á svig við allar hefðir hvað varðar afgreiðslu þessarar. Að því er virðist í þeim eina tilgangi að koma í veg fyrir umræðu um hana. Enda vitum við hér nú að séu einhver tímabil á árinu þar sem vert er að fylgjast með meirihlutanum  þá er það í kringum jóla og sumarfrí , þegar flestir eru að hugsa um eitthvað allt annað og skemmtilegra en klúður meirihlutans. Þá koma fram málin sem varla þola dagsljósið og umræðuna.

Þeir ganga nú um bæinn glaðir og  áhyggjulitlir yfir stöðunni, enda viðhorf þeirra að enginn spyrji um fjármál bæjarins þegar að kosningum kemur, þá séu það verkin sem unnin hafa verið sem komi til með að tryggja þeim enn eitt tímabilið. En verkin sem á síðasta tiímabili voru unnin virðast því miður flest hafa fenginn að láni og við íbúarnir munum nú á næsta ári fá að finna rækilega fyrir að komið er skuldadögum, eins og við höfum ekki nóg annað að greiða þessa dagana í boði Sjálfstæðisflokksins og einkavinavæðingarinnar.